1verb
enwind
Definiciones
- 1.To blow air through a wind instrument or horn to make a sound.
- 2.To cause (someone) to become breathless, as by a blow to the abdomen, or by physical exertion, running, etc.
- 3.To cause a baby to bring up wind by patting its back after being fed.
Traducciones
- frcaracoler
- itcaracollare
- detänzeln
- ruсматываться
Conjugación
INF haber caracoleadoGER caracoleandoPART caracoleado
Presente
| yo | caracoleo |
| tú | caracoleas |
| él/ella | caracolea |
| nosotros | caracoleamos |
| vosotros | caracoleáis |
| ellos | caracolean |
Pretérito
| yo | caracoleé |
| tú | caracoleaste |
| él/ella | caracoleó |
| nosotros | caracoleamos |
| vosotros | caracoleasteis |
| ellos | caracolearon |
Imperfecto
| yo | caracoleaba |
| tú | caracoleabas |
| él/ella | caracoleaba |
| nosotros | caracoleábamos |
| vosotros | caracoleabais |
| ellos | caracoleaban |
Futuro
| yo | caracolearé |
| tú | caracolearás |
| él/ella | caracoleará |
| nosotros | caracolearemos |
| vosotros | caracolearéis |
| ellos | caracolearán |
Condicional
| yo | caracolearía |
| tú | caracolearías |
| él/ella | caracolearía |
| nosotros | caracolearíamos |
| vosotros | caracolearíais |
| ellos | caracolearían |
Subj. presente
| yo | caracolee |
| tú | caracolees |
| él/ella | caracolee |
| nosotros | caracoleemos |
| vosotros | caracoleéis |
| ellos | caracoleen |
Subj. imperfecto
| yo | caracoleara |
| tú | caracolearas |
| él/ella | caracoleara |
| nosotros | caracoleáramos |
| vosotros | caracolearais |
| ellos | caracolearan |
Imperativo
| tú | caracolea |
| él/ella | caracolee |
| nosotros | caracoleemos |
| vosotros | caracolead |
| ellos | caracoleen |