1verb
esroncar
Définitions
- 1.Producir un ruido específico, grave y áspero, con la garganta y las fosas nasales con la respiración y durante el sueño.
- 2.Por extensión la generación por animales o cosas de un ruido grave, desagradable, áspero y prolongado.
Traductions
- cabramar
- ensnore
- itrussare
- deschnarchen
- ruхрапе́ть
Exemples
frJe dois vous avouer que je ronfle...
esDebo admitir que ronco...
Conjugaison
INF haber roncadoGER roncandoPART roncado
Presente
| yo | ronco |
| tú | roncas |
| él/ella | ronca |
| nosotros | roncamos |
| vosotros | roncáis |
| ellos | roncan |
Pretérito
| yo | ronqué |
| tú | roncaste |
| él/ella | roncó |
| nosotros | roncamos |
| vosotros | roncasteis |
| ellos | roncaron |
Imperfecto
| yo | roncaba |
| tú | roncabas |
| él/ella | roncaba |
| nosotros | roncábamos |
| vosotros | roncabais |
| ellos | roncaban |
Futuro
| yo | roncaré |
| tú | roncarás |
| él/ella | roncará |
| nosotros | roncaremos |
| vosotros | roncaréis |
| ellos | roncarán |
Condicional
| yo | roncaría |
| tú | roncarías |
| él/ella | roncaría |
| nosotros | roncaríamos |
| vosotros | roncaríais |
| ellos | roncarían |
Subj. presente
| yo | ronque |
| tú | ronques |
| él/ella | ronque |
| nosotros | ronquemos |
| vosotros | ronquéis |
| ellos | ronquen |
Subj. imperfecto
| yo | roncara |
| tú | roncaras |
| él/ella | roncara |
| nosotros | roncáramos |
| vosotros | roncarais |
| ellos | roncaran |
Imperativo
| tú | ronca |
| él/ella | ronque |
| nosotros | ronquemos |
| vosotros | roncad |
| ellos | ronquen |